Kuta ng Yelo sa Nag-aapoy na Mundo 28
Sa kanyang nakaraang buhay, itinuring ni Lin Tian ang kasintahang si Wang Xiaoyuan at ang matalik na kaibigang si Zhang Qiang bilang mga taong pinakapinagkakatiwalaan niya. Itinaya niya ang sariling buhay sa gitna ng nakapapasong delubyo upang desperadong maghanap ng pagkain, ngunit nang makabalik siya sa eksklusibong bakasyunan sa kabundukan, nasaksihan niya mismo ang kanilang pagtataksil. Ang lalo pang malupit, wala man lamang silang ipinakitang pagsisisi; sa halip, itinulak pa nila si Tian sa kamatayan upang sila mismo ay mabuhay.
Nang muling imulat ni Tian ang kanyang mga mata, natuklasan niyang muli siyang nabuhay pitong araw bago nagsimula ang delubyo. Sa pagkakataong ito, tumanggi na siyang maging uto-uto ninuman o kasangkapang itatapon lamang matapos pakinabangan. Sa harap ng kasintahang nagkukunwaring may pagtingin at sakim na kaibigang walang kahihiyan, nanatiling kalmado si Tian habang lihim na nagpaplano—ibinentang lahat ang kanyang mga ari-arian upang gawing pera, bumili ng mga supermarket, nag-imbak ng mga suplay, at pinatibay ang kanyang kanlungan. Inakala ng lahat na nawalan na siya ng katinuan, ngunit alam ni Tian ang katotohanan: sa loob ng pitong araw, sisikat ang isang araw na kasimpula ng dugo, bubuhos mula sa langit ang ulan na nakapapaso, mawawalan ng tubig at kuryente ang lungsod, at ganap na babagsak ang kaayusan.
Samantala, ang dalawang taong minsang nagplano ng kanyang kamatayan ay nagpapakasasa pa rin sa kanilang mga huling sandali ng karangyaan sa bakasyunan.
Nang pumalya ang aircon, maubos ang pagkain, at maputol ang lahat ng lagusan upang makatakas, saka lamang nila napagtanto na hindi baliw si Tian—maaga lang pala niyang ipinapataw ang sarili niyang hatol.
Sumapit na ang panahon ng nakapapasong delubyo, at ang tunay na bangungot ay kasisimula pa lamang.
Sa kanyang nakaraang buhay, itinuring ni Lin Tian ang kasintahang si Wang Xiaoyuan at ang matalik na kaibigang si Zhang Qiang bilang mga taong pinakapinagkakatiwalaan niya. Itinaya niya ang sariling buhay sa gitna ng nakapapasong delubyo upang desperadong maghanap ng pagkain, ngunit nang makabalik siya sa eksklusibong bakasyunan sa kabundukan, nasaksihan niya mismo ang kanilang pagtataksil. Ang lalo pang malupit, wala man lamang silang ipinakitang pagsisisi; sa halip, itinulak pa nila si Tian sa kamatayan upang sila mismo ay mabuhay.
Nang muling imulat ni Tian ang kanyang mga mata, natuklasan niyang muli siyang nabuhay pitong araw bago nagsimula ang delubyo. Sa pagkakataong ito, tumanggi na siyang maging uto-uto ninuman o kasangkapang itatapon lamang matapos pakinabangan. Sa harap ng kasintahang nagkukunwaring may pagtingin at sakim na kaibigang walang kahihiyan, nanatiling kalmado si Tian habang lihim na nagpaplano—ibinentang lahat ang kanyang mga ari-arian upang gawing pera, bumili ng mga supermarket, nag-imbak ng mga suplay, at pinatibay ang kanyang kanlungan. Inakala ng lahat na nawalan na siya ng katinuan, ngunit alam ni Tian ang katotohanan: sa loob ng pitong araw, sisikat ang isang araw na kasimpula ng dugo, bubuhos mula sa langit ang ulan na nakapapaso, mawawalan ng tubig at kuryente ang lungsod, at ganap na babagsak ang kaayusan.
Samantala, ang dalawang taong minsang nagplano ng kanyang kamatayan ay nagpapakasasa pa rin sa kanilang mga huling sandali ng karangyaan sa bakasyunan.
Nang pumalya ang aircon, maubos ang pagkain, at maputol ang lahat ng lagusan upang makatakas, saka lamang nila napagtanto na hindi baliw si Tian—maaga lang pala niyang ipinapataw ang sarili niyang hatol.
Sumapit na ang panahon ng nakapapasong delubyo, at ang tunay na bangungot ay kasisimula pa lamang.
